บทที่ 49 ใจที่หยั่งยาก (08)

ร่างน้อยยังตั้งหน้าตั้งตาวิ่งมาเรื่อยๆ จนคิดว่าห่างจากความเจ็บปวดมาได้พอสมควรจึงหยุดเท้า ก่อนทรุดร่างกองกับพื้นอย่างคนหมดแรง หมดสิ้นทุกอย่าง หยาดหยดน้ำตาหลั่งไหลลงเป็นทาง แต่ไม่ว่าจะเสียน้ำตาเป็นลิตร ความทุกข์ ความเจ็บก็ไม่จางหายออกจากรอยร้าวซึ่งบาดลึกอยู่ในจิตใจ นับวันมีแต่จะทวีคูณ จนใจมันหนักไม่ต่...